fbpx

ΕΝΕΡΓΕΙΑΚΟΙ ΥΑΛΟΠΙΝΑΚΕΣ

Η σημαντική τεχνολογική εξέλιξη στον τομέα των ανοιγμάτων (πόρτες, παράθυρα) και των υαλοστασίων είχε ως αποτέλεσμα την κατασκευή εντυπωσιακών κτηρίων, με σημαντικά τμήματα, τοίχους ή οροφές, ή και ολόκληρα από ύαλο.
 
Το σημαντικότερο μειονέκτημα αυτών των κατασκευών ήταν η υπερθέρμανση των εσωτερικών χώρων κατά τη θερινή περίοδο το οποίο αντιμετωπίστηκε, αρχικά, με τη λειτουργία συστημάτων κλιματισμού στους χώρους.
 
Όμως η ραγδαία τεχνολογική ανάπτυξη της υάλου οδήγησε στην κατασκευή υαλοπινάκων και συνθέτων συστημάτων υαλοπινάκων, στα οποία λαμβάνεται υπόψη οι βασικές παράμετροι που αναφέρονται παρακάτω. Συνεπώς σε κάθε περίπτωση επιλέγεται ο κατάλληλος υαλοπίνακας. Οι βασικές παράμετροι είναι ο φυσικός φωτισμός, οι θερμικές απώλειες, η μη υπερθέρμανση του κτηρίου, τα ηλιακά κέρδη, η θέα και η αισθητική. Οι βασικές συνιστώσες της ηλιακής ακτινοβολίας, όπως φαίνεται και στο παρακάτω σχήμα, σε έναν υαλοπίνακα είναι οι εξής:
 
o   Διαπερατότητα: είναι το ποσοστό του ορατού φάσματος του φωτός, το οποίο εισέρχεται στο κτήριο.
 
o   Ανακλαστικότητα: είναι το ποσοστό του ορατού φάσματος του φωτός, το οποίο ανακλάται από τον υαλοπίνακα.
 
o   Απορροφητικότητα: είναι το ποσοστό του ορατού φάσματος του φωτός, το οποίο απορροφάται από τον υαλοπίνακα.
 
o   Ηλιακός Συντελεστής (g value): είναι το ποσοστό της ηλιακής ακτινοβολίας σε σχέση με την προσπίπτουσα ηλιακή ακτινοβολία, το οποίο εισέρχεται στο κτήριο, αφού ληφθεί υπόψη και η εκπεμπόμενη ακτινοβολία από τον υαλοπίνακα. Επειδή στην Ελλάδα έχουμε θερμά καλοκαίρια καλό είναι να χρησιμοποιούνται υαλοπίνακες με χαμηλή τιμή g, αλλιώς το γυαλί λειτουργεί σαν δίοδος της θερμότητας με αποτέλεσμα να υπερθερμαίνεται το εσωτερικό και να επιβαρύνονται τα κλιματιστικά.
 
o   Συντελεστής θερμοπερατότητας Ug (W/m2*K): χαρακτηρίζει τις θερμικές απώλειες Q από τον υαλοπίνακα. Όσο μικρότερη είναι η τιμή του συντελεστή θερμοπερατότητας τόσο πιο ενεργειακά αποδοτικός είναι αυτός. 
 
Ενεργειακοί Υαλοπίνακες - τζάμια
 
Η απλούστερη εφαρμογή υαλοπινάκων, η οποία κυριάρχησε μέχρι και τη δεκαετία του 1980 ήταν οι μονοί απλοί υαλοπίνακες, οι οποίοι ουσιαστικά δεν προσέφεραν τίποτα περισσότερο, από αυτό που προσέφεραν οι υαλοπίνακες από την πρώτη στιγμή που εμφανίστηκαν στις ανθρώπινες κατασκευές από τον 10ο πχ αιώνα:
 
·         προστασία από τα καιρικά φαινόμενα
 
·         επαφή με το φυσικό περιβάλλον / είσοδο του φυσικού φωτός
 
·         υποτυπώδη θερμομόνωση (Συντελεστής θερμοπερατότητας Ug= 5,7 (W/m2*K))
 
Η εξέλιξη της τεχνολογίας μας οδήγησε στους διπλούς απλούς υαλοπίνακες, οι οποίοι βελτίωσαν αισθητά τις ιδιότητες θερμομόνωσης κατεβάζοντας τον συντελεστή θερμοπερατότητας Ug= 3,0 (W/m2*K). Η ανάγκη περαιτέρω βελτίωσης της ενεργειακής απόδοσης των κτιρίων οδήγησε την παγκόσμια βιομηχανία παραγωγής υαλοπινάκων στην κατασκευή των σύγχρονων διπλών ενεργειακών υαλοπινάκων ελέγχου ηλιακής ακτινοβολίας (Low-e Solar Control), επιτυγχάνοντας τιμές συντελεστή θερμοπερατότητας Ug= 1,0(W/m2*K) και χαμηλότερα.
 
Αλλά και τα περιβαλλοντικά οφέλη είναι σημαντικά. Ενδεικτικά μπορούμε να αναφέρουμε ότι κατά την παραγωγή ενός τετραγωνικού μέτρου διπλού ενεργειακού υαλοπίνακα απελευθερώνεται στην ατμόσφαιρα 20kg διοξείδιο του άνθρακα, ενώ ο ίδιος υαλοπίνακας εξοικονομεί τουλάχιστον 120kg διοξειδίου του άνθρακα ετησίως καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωής του (λόγω της εξοικονόμησης ενέργειας στην οποία συμβάλλει).
 
Εν’ τούτοις, η επικέντρωση στο συντελεστή θερμοπερατότητας και μόνο, είναι το λιγότερο παραπλανητικό για θερμά κλίματα, όπως της Ελλάδος. Σε τέτοια κλίματα, το ζητούμενο είναι η συνεχής θερμομόνωση, τόσο το χειμώνα όσο και το καλοκαίρι. Αυτό επιτυγχάνεται με τη μείωση του συντελεστή ηλιακής ενέργειας (solarfactor).
 
Όλα αυτά φυσικά χωρίς να εμποδίζουν το φυσικό φως να εισέλθει στο κτίριο, με αποτέλεσμα την άσκοπη δαπάνη για φωτισμό.